Αρχαία Ελλάδα, κάπου στην Αθήνα περίπου τον 5ο αιώνα προ Χριστού. Η Ελπινίκη, σύζυγος περιώνυμου μέλους της αθηναϊκής κοινωνίας επιβλέπει στην εστία της οικείας της, την προετοιμασία του αγαπημένου εδ…
Αρχαία Ελλάδα, κάπου στην Αθήνα περίπου τον 5ο αιώνα προ Χριστού. Η Ελπινίκη, σύζυγος περιώνυμου μέλους της αθηναϊκής κοινωνίας επιβλέπει στην εστία της οικείας της, την προετοιμασία του αγαπημένου εδέσματος του άνδρα της ως ‘’τράγημα’’ (μεζές στα αρχαία ελληνικά) για το συμπόσιο που θα ακολουθήσει το βράδυ. Πρόκειται για τα παραδοσιακά θρία, δηλαδή διάφορα κομμάτια κρέατος ή ξηρών φρούτων, λαχανικών και μυρωδικών τυλιγμένων με συκόφυλλα.
Λίγα χρόνια αργότερα, ο γιός της Ιππόλυτος, μέλος της μεγάλης και σπουδαίας ομάδας που έφτιαξε τον Παρθενώνα αποτυπώνει την σκηνή σε ένα από τα αετώματά του βάζοντας στην θέση της μητέρας του την Θεά Ήρα.
Δύο περίπου αιώνες μετά, το 335 προ Χριστού, ο Μέγας Αλέξανδρος μπαίνει στις Θήβες. Στο θριαμβικό συμπόσιο που του παραθέτουν οι στρατηγοί του σερβίρονται εκλεκτά εδέσματα. Απορημένος για το ‘’πόθεν έσχες ’’ τους, με την έννοια ότι επρόκειτο για μία φτωχή επαρχία, μπαίνει ο ίδιος στην κουζίνα να διαπιστώσει την πηγή αυτής της νοστιμιάς. Εκεί ανακαλύπτει τα σημερινά ντολμαδάκια που οι μάγειρες τύλιγαν πλέον με αμπελόφυλλα.
Συνεχίζει την πορεία του ανατολικά και μαζί με όλη τη σοφία και τη γνώση που διαδίδει στους τόπους τους οποίους κατακτά, διαδίδει και τα μυστικά της αρχαίας ελληνικής κουζίνας και διατροφής, αυτήν την ευφυή και βιώσιμη χρήση των καρπών της γης και της φύσης με σκοπό την θρέψη και απόλαυσή μας. Μαζί τους και τα θρία!
Εδώ πρέπει να πούμε ότι λέγεται επίσης, πως πολύ πριν τον Μέγα Αλέξανδρο, τα θρία εισήγαγαν στα παράλια της Μικράς Ασίας και του Βασίλειου του Πόντου οι Αρχαίοι Έλληνες που αποίκησαν αυτές τις περιοχές κατά την διάρκεια του Α’ και Β’ Αποικισμού αντίστοιχα. Και αυτό λογικό είναι –μπορεί να συνέβησαν και τα δύο.
