Μοιάζει κάπως παράξενο όμως μέχρι πρόσφατα δεν είχα κάποιο πρότυπο στην ζωή μου. Σίγουρα, πάντα υπήρχαν άνθρωποι που θαύμαζα, αλλά κανένας από αυτούς δεν με είχε εμπνεύσει αρκετά, ώστε οι επιλογές του…
Μοιάζει κάπως παράξενο όμως μέχρι πρόσφατα δεν είχα κάποιο πρότυπο στην ζωή μου. Σίγουρα, πάντα υπήρχαν άνθρωποι που θαύμαζα, αλλά κανένας από αυτούς δεν με είχε εμπνεύσει αρκετά, ώστε οι επιλογές του ή η φιλοσοφία του να κατευθύνουν κατά κάποιον τρόπο τα δικά μου βήματα. Όλα αυτά όμως άλλαξαν τον Νοέμβριο του 2019, όταν έτυχε να παρακολουθήσω τον αγώνα του Στέφανου Τσιτσιπά με τον Ρότζερ Φέντερερ στα ATP Finals του Λονδίνου, δηλαδή την ημέρα που ο μικρός Στέφανος κατάφερε με μία επιβλητική παρουσία να κερδίσει το μεγάλο του είδωλο και τον θαυμασμό όλων. Όχι, δεν είμαι λάτρης του τένις και από όσο μπορώ να θυμηθώ, ο συγκεκριμένος αγώνας ήταν πιθανότατα ο πρώτος που παρακολούθησα από την αρχή μέχρι το τέλος.
Ο τρόπος που εξελίχθηκε αγώνα έμοιαζε σαν να έχει βγει από το σενάριο κάποιας Χολυγουντιανής ταινίας, στην οποία ο νεαρός πρωταθλητής, μετά από τόσους κόπους και θυσίες, έρχεται επιτέλους αντιμέτωπος με τον «θρύλο» των γηπέδων, κάνοντας το ακατόρθωτο πραγματικότητα. Αυτή η αφορμή ήταν που με παρακίνησε να ψάξω ακόμη περισσότερες πληροφορίες για τον Στέφανο, με αποτέλεσμα να ανακαλύψω πως, πέραν του ότι μοιραζόμαστε μία κοινή και μεγάλη αγάπη για τα μακαρόνια, ίσως είναι εκείνος το πρότυπο που αξίζει να ακολουθήσω, για να γεμίσω έμπνευση και ώθηση, ώστε να κατακτήσω τις μικρές και τις μεγάλες κορυφές της ζωής μου!
Τα μεγάλα όνειρα απαιτούν μικρές καθημερινές θυσίες
Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, τίποτα δεν με ενθουσίαζε και δεν με γέμιζε περισσότερο από το να βάζω λέξεις στη σειρά και να γράφω τις δικές μου ιστορίες. Αυτό που δεν περίμενα βέβαια, ήταν πως αυτή η μεγάλη αγάπη θα γινόταν στο μέλλον ένα μέσο να εξασφαλίσω την ανεξαρτησία μου, ένα δικό μου σπίτι και την απασχόληση των ονείρων μου! Όμως όταν αγαπάς πραγματικά κάτι, δεν αρκείσαι σε κάτι λιγότερο πέρα από το καλύτερο, ακόμη και αν ο δρόμος για να φτάσεις εκεί είναι δύσβατος. Και αυτό είναι κάτι που ο Στέφανος το γνωρίζει καλά. Γιατί ξέρει πως για να φτάσεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα, χρειάζεται να κάνεις μικρές, καθημερινές «θυσίες», να στερηθείς πράγματα που για άλλους είναι δεδομένα, όπως μία βόλτα με φίλους ή λίγες επιπλέον ώρες ύπνου. Ακριβώς για αυτό, πλέον δεν με πειράζει να ξυπνάω λίγο νωρίτερα το πρωί για να «φρεσκάρω» το short story που έγραψα το προηγούμενο βράδυ, να παραβλέπω μία συνάντηση με τις φίλες μου όταν αισθάνομαι πως η έμπνευση με «καλεί». Και για να μπορέσω να κάνω αυτές τις μικρές «θυσίες», φέρνω πάντα στο μυαλό μου την ιστορία του Στέφανου και σκέφτομαι πως όταν το κείμενό μου θα έχει φτάσει στη μορφή που εγώ επιθυμώ, αυτή θα είναι η μεγαλύτερη απολαβή από όλες!
